ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா
( சுஷ்மிதா பானர்ஜி ஒரு அரசியல்வாதி அல்ல. ஆயுதம் ஏந்திய போராளியும் அல்ல. ஆனால், ஒரு சாதாரண இந்தியப் பெண்ணாக ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் சென்று, தாலிபானின் கொடூர ஆட்சியை நேரடியாக அனுபவித்து, பின்னர் அந்த உண்மைகளை உலகிற்கு வெளிப்படுத்திய எழுத்தாளராகவும், ஆப்கான் பெண்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்த மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளராகவும் வரலாற்றில் இடம்பிடித்தார்.
அவரது கதை ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை வரலாறு மட்டுமல்ல; ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக எழுந்த மனித மன உறுதியின் அழியாத சாட்சியாகவும், உலகம் மறக்கக் கூடாத ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாகவும் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
தாலிபானின் மரண தண்டனையில் இருந்து தப்பித்து, இறுதியில்
ஆப்கான் பெண்களுக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்த சுஷ்மிதா பானர்ஜி – அச்சத்தை மீறிய இத்திய பெண்ணாக விளங்குகிறார்)
போர், மத அடிப்படைவாதம், பெண்களின் உரிமை மறுப்பு, மனித உரிமை மீறல்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்கும் நாடுகளில் ஆப்கானிஸ்தான் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அந்த நாட்டின் சமீபத்திய வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள், அரசியல் தலைவர்களின் வாழ்க்கையை மட்டுமல்லாமல், அங்கு வாழ்ந்த சாதாரண மக்களின் அனுபவங்களையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறான மனிதக் கதைகளில் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்த மிக முக்கியமான பெயர்களில் ஒன்று சுஷ்மிதா பானர்ஜி.
அவர் ஒரு அரசியல்வாதி அல்ல. ஆயுதம் ஏந்திய போராளியும் அல்ல. ஆனால், ஒரு சாதாரண இந்தியப் பெண்ணாக ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் சென்று, தாலிபானின் கொடூர ஆட்சியை நேரடியாக அனுபவித்து, பின்னர் அந்த உண்மைகளை உலகிற்கு வெளிப்படுத்திய எழுத்தாளராகவும், ஆப்கான் பெண்களின் உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுத்த மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளராகவும் வரலாற்றில் இடம்பிடித்தார்.
அவரது வாழ்க்கை காதலால் தொடங்கி, கொடுமையால் சிதறி, எழுத்தின் மூலம் எதிர்ப்பாக மாறி, இறுதியில் உயிர்த் தியாகத்தில் முடிந்தது. அதனால்தான் சுஷ்மிதா பானர்ஜியின் வாழ்க்கை ஒரு தனிப்பட்ட சோகக் கதையாக மட்டுமல்ல; ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் எதிர்ப்பின் வரலாறாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆப்கானில் ஓர் காதல் :
சுஷ்மிதா பானர்ஜி இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளத்தைச் சேர்ந்தவர். இளமைக் காலத்தில் ஆப்கானிஸ்தானைச் சேர்ந்த ஜான்பாஸ் கான் என்ற தொழிலதிபரை காதலித்து 1988 ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்டார். குடும்பத்தின் எதிர்ப்புகளையும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளையும் மீறி நடைபெற்ற இந்தத் திருமணம், அவருடைய வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
திருமணத்திற்குப் பிறகு அவர் தனது கணவருடன் ஆப்கானிஸ்தானின் பக்திகா மாகாணத்தில் குடியேறினார். அப்போது சோவியத் படைகள் வெளியேறிய பின்னர் நாடு அரசியல் குழப்பத்தில் இருந்தாலும், பல கிராமப்புறங்களில் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. புதிய நாட்டில் புதிய குடும்பத்துடன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கனவோடு அவர் வாழத் தொடங்கினார். ஆனால் அந்த அமைதி நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.
தாலிபான் எழுச்சி – மகளிர் இருண்ட காலம்:
1990-களின் நடுப்பகுதியில் தாலிபான் அமைப்பு வேகமாக வளர்ந்து, 1996 ஆம் ஆண்டு காபூலை கைப்பற்றி ஆட்சியை நிறுவியது. அதன்பிறகு ஆப்கானிஸ்தானின் அரசியல் மட்டுமல்ல, சமூக வாழ்க்கையும் முற்றிலுமாக மாறியது. பெண்கள் பள்ளிக்குச் செல்லக்கூடாது, வேலை செய்யக்கூடாது, ஆண் உறவினர் இல்லாமல் வெளியே வரக்கூடாது, இசை கேட்கக்கூடாது, சிரித்துப் பேசக்கூடாது என வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள் நடைமுறைக்கு வந்தன. புர்கா அணிவது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. சிறிய விதிமுறைகளை மீறினாலும் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டன.
இந்த மாற்றங்கள் சுஷ்மிதாவின் வாழ்க்கையையும் நேரடியாகப் பாதித்தன. இந்தியாவில் சுதந்திரமாக வாழ்ந்த அவர், திடீரென உரிமையற்ற வாழ்க்கைக்குள் தள்ளப்பட்டார். ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்ல, வெளிநாட்டவராகவும் அவர் கூடுதல் சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்டார். தாலிபான் ஆட்சியின் அடக்குமுறைகள் நாளுக்கு நாள் தீவிரமடைந்தபோது, அங்கிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற முடிவை சுஷ்மிதா எடுத்தார். தனது நினைவுக் குறிப்புகளின்படி, 1995 ஆம் ஆண்டு அவர் தப்பிச் செல்ல முயன்றபோது தாலிபான் போராளிகளால் கைது செய்யப்பட்டார்.
அவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டதாகவும், தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு ஒரு கிராமத் தலைவரின் உதவியுடன் தப்பியதாகவும் அவர் பின்னர் எழுதியுள்ளார். இந்த நிகழ்வு அவரது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இந்தச் சம்பவத்தின் சில விவரங்கள் குறித்து பின்னர் ஆய்வாளர்கள் கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தாலும், தாலிபான் ஆட்சியின் கீழ் பெண்கள் எதிர்கொண்ட அடக்குமுறைகள் குறித்து அவர் பதிவு செய்துள்ள மையக் கருத்துகள் பல சர்வதேச மனித உரிமை அறிக்கைகளாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
எழுத்தின் மூலம் உலகை அதிரவைத்தவர்:
பின்னர் இந்தியாவிற்குத் திரும்பிய பிறகு, சுஷ்மிதா தனது அனுபவங்களை மௌனமாக வைத்திருக்கவில்லை. அவற்றை எழுத்தாக்கி “Kabuliwalar Bangali Bou” (காபுலிவாலாரின் பெங்காலி மனைவி) என்ற நினைவுக் குறிப்பை வெளியிட்டார். இந்த நூல் இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. ஏனெனில் அது வெறும் அரசியல் விமர்சனம் அல்ல; தாலிபான் ஆட்சியின் கீழ் வாழ்ந்த ஒரு பெண்ணின் நேரடி அனுபவமாக இருந்தது.
பெண்கள் எப்படி ஒடுக்கப்பட்டார்கள், அன்றாட வாழ்க்கை எவ்வாறு அச்சத்தால் நிரம்பியிருந்தது, மத அடிப்படைவாதம் மனித வாழ்க்கையை எவ்வாறு சீரழித்தது என்பதை அவர் மிகத் தெளிவாக பதிவு செய்திருந்தார்.
பின்னர் அவரது வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு “Escape from Taliban” என்ற இந்தித் திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த திரைப்படம் அவரது வாழ்க்கைக் கதையை கோடிக்கணக்கான மக்களிடம் கொண்டு சென்றது.
மீண்டும் ஆப்கானிஸ்தானுக்குத் திரும்பிய துணிச்சல்
ஒருமுறை மரணத்தின் வாயிலிலிருந்து தப்பிய ஒருவர் மீண்டும் அதே நாட்டிற்குச் செல்வது சாதாரண முடிவு அல்ல. ஆனால் சுஷ்மிதா அப்படிச் செய்தார். 2001 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க தலைமையிலான படையெடுப்புக்குப் பிறகு தாலிபான் முதல் ஆட்சி வீழ்ச்சியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, 2003 ஆம் ஆண்டு அவர் மீண்டும் ஆப்கானிஸ்தானுக்குத் திரும்பினார்.
அவரது நோக்கம் பழைய வாழ்க்கையை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்ல. போர் முடிந்த பிறகும் பெண்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு தொடர்கிறது என்பதை உலகிற்கு எடுத்துரைப்பது. ஆவணப்படங்கள் தயாரிப்பதிலும், பெண்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்வதிலும், உள்ளூர் சமூகங்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதிலும் அவர் ஈடுபட்டார்.
பல ஆப்கான் பெண்கள் இன்னும் வறுமை, கல்வியறிவு பற்றாக்குறை, குடும்ப வன்முறை மற்றும் பழமைவாத சமூகக் கட்டுப்பாடுகளின் கீழ் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். இந்த உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே அவரது இலக்காக இருந்தது.
பெண்களின் குரலாக மாறிய எழுத்தாளர்
சுஷ்மிதா பானர்ஜி வெறும் எழுத்தாளராக மட்டுமல்லாமல், ஆப்கான் பெண்களின் குரலாக மாறினார். அவரது எழுத்துகள் உலகிற்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை எடுத்துக்காட்டின. போர் என்பது வெறும் இராணுவங்களுக்கு இடையேயான மோதல் அல்ல; அதன் மிகப்பெரிய பாதிப்பை பெண்களும் குழந்தைகளும் தான் அனுபவிக்கிறார்கள்.
ஒரு பெண் கல்வி கற்க முடியாமல் போவது, மருத்துவ சேவையைப் பெற முடியாமல் போவது, தனது விருப்பப்படி வாழ முடியாமல் போவது, சுதந்திரமாகச் சிரிக்கக்கூட முடியாத நிலை ஏற்படுவது போன்றவை அனைத்தும் மனித உரிமை மீறல்களே என்பதை அவரது வாழ்க்கை உலகிற்கு உணர்த்தியது.
2013 – மீண்டும் வன்முறை அவரைத் தேடியது
2013 செப்டம்பர் 4 ஆம் தேதி அதிகாலை, பக்திகா மாகாணத்தில் இருந்த அவரது வீட்டிற்குள் ஆயுதம் ஏந்திய நபர்கள் நுழைந்தனர். அவரது கணவர் கட்டிப்போடப்பட்டார். சுஷ்மிதா கடத்திச் செல்லப்பட்டார். சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு அவரது உடல் சாலையோரத்தில் மீட்கப்பட்டது. பல துப்பாக்கிச் சூட்டுக் காயங்களுடன் அவர் கொல்லப்பட்டிருந்தார்.
இந்தக் கொலையின் பின்னணியில் யார் இருந்தார்கள் என்பது இன்று வரை முழுமையாகத் தெளிவாகவில்லை. ஆப்கான் அதிகாரிகள் தாலிபான் தொடர்புடையவர்களைச் சந்தேகித்தனர். ஆனால் தாலிபான் அந்தக் குற்றச்சாட்டை மறுத்தது. எவ்வாறாயினும், மனித உரிமைகளுக்காகப் பணியாற்றியவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து அவரது மரணம் உலகளாவிய விவாதத்தை மீண்டும் எழுப்பியது.
சுஷ்மிதாவின் நினைவுக் குறிப்புகளில் இடம்பெற்ற சில சம்பவங்கள் குறித்து பின்னர் சில பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள் கேள்விகளை எழுப்பினர். குறிப்பாக அவர் தப்பித்த விதம், மரண தண்டனை சம்பவம் போன்றவற்றின் வரலாற்றுத் துல்லியம் குறித்து விவாதங்கள் நடைபெற்றன.
ஆனால் இந்த விவாதங்கள் அவரது வாழ்க்கையின் மையச் செய்தியை மாற்றவில்லை. தாலிபான் ஆட்சியின் கீழ் பெண்கள் கல்வி, வேலை, சுகாதாரம், சுதந்திரமான நடமாட்டம் போன்ற அடிப்படை உரிமைகளையே இழந்திருந்தனர் என்பது ஐக்கிய நாடுகள் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகளின் அறிக்கைகளாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
சுஷ்மிதா பானர்ஜி விட்டுச் சென்ற மரபு
சுஷ்மிதா பானர்ஜியின் வாழ்க்கை ஒரு முக்கியமான பாடத்தை நமக்கு கற்பிக்கிறது. உண்மையைச் சொல்லுவது சில நேரங்களில் உயிரைப் பணயம் வைக்கும் செயலாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உண்மை உலகை மாற்றும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் எழுதிய நூல்கள் இன்று வரலாற்று ஆவணங்களாக வாசிக்கப்படுகின்றன. ஆப்கானிஸ்தானில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட அநீதிகளைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் பல ஆய்வாளர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் அவரது அனுபவங்கள் ஒரு முக்கியமான சான்றாக உள்ளன.
சுஷ்மிதா பானர்ஜியின் வாழ்க்கை காதல், துணிச்சல், தியாகம், மனித உரிமைப் போராட்டம் மற்றும் சோகமான மரணம் ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அரிய வாழ்க்கைப் பயணமாகும். அவர் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம். இந்தியாவில் அமைதியாக வாழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் ஆப்கான் பெண்களின் குரல் உலகிற்கு சென்றடைய வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்திற்காக மீண்டும் ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் சென்றார். அந்த முடிவு இறுதியில் அவரது உயிரைப் பறித்தாலும், அவரது குரலை மௌனமாக்க முடியவில்லை.
இன்றும் சுஷ்மிதா பானர்ஜி ஒரு எழுத்தாளராக மட்டுமல்ல, அநீதிக்கு எதிராக அச்சமின்றி குரல் கொடுத்த பெண்ணாக நினைவுகூரப்படுகிறார். மனித உரிமைகள் என்பது அரசியல் கோஷமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும், குறிப்பாக ஒவ்வொரு பெண்ணும், அச்சமின்றி, மரியாதையுடன், சுதந்திரமாக வாழ வேண்டிய அடிப்படை உரிமை என்பதை அவரது வாழ்க்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
அவரது கதை ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை வரலாறு மட்டுமல்ல; ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக எழுந்த மனித மன உறுதியின் அழியாத சாட்சியாகவும், உலகம் மறக்கக் கூடாத ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாகவும் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.