சிறிலங்காவில் தமிழ் நூல்கள் மீதான தடை ! எழுத்துச் சுதந்திரத்தின் மீதான அரச அடக்குமுறை ?

நவீனன்

தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் சிறிலங்காவில் காலவரையின்றித் தடுத்து வைத்தது பற்றி பல்வேறு கண்டனங்கள் எழுந்த வண்ணம் உள்ளன. இதனை எதிர்த்து அரசின் வெளிப்படைத்தன்மையற்ற நடைமுறைக்கு எதிராக தமிழ் எழுத்தாளர்கள் கூட்டறிக்கை விடுத்துள்ளனர்.

ஒரு நாட்டில் கருத்துச் சுதந்திரமும் எழுத்துச் சுதந்திரமும் எந்தளவுக்குப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்பதே அந்நாட்டின் ஜனநாயகத்தின் உண்மையான நிலையை வெளிப்படுத்தும் அளவுகோலாகும். ஆனால், இலங்கையில் ஈழத்தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் நாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படும் போது சுங்கத் திணைக்களத்தால் தடுத்து வைக்கப்படுவதாக வெளியாகும் தகவல்கள், எழுத்துச் சுதந்திரத்தின் மீதான அச்சுறுத்தல் குறித்த கேள்விகளை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளன.

அண்மையில் எழுத்தாளர் யதார்த்தனின் ‘தோறை’ நாவலும் இலங்கைச் சுங்கத் திணைக்களத்தால் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இதற்கு முன்னரும் பல தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் இதேபோன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. இவ்வாறு தடுத்து வைக்கப்படும் நூல்கள் உரியவர்களிடம் மீண்டும் கையளிக்கப்படுவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு, இந்த விவகாரத்தின் தீவிரத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. எனவே, இது வெறுமனே புத்தகங்களைத் தற்காலிகமாகத் தடுத்து வைக்கும் நிர்வாக நடவடிக்கையா அல்லது நடைமுறையில் அவற்றைப் பறிமுதல் செய்வதற்கு ஒப்பானதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அரசியல் நூல்களுக்கு குறிவைப்பு?

ஈழத்தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் இலங்கைக்கு அனுப்பப்படும்போது, அவற்றில் இடம்பெறும் சில சொற்கள், அரசியல் கருத்துகள் அல்லது அட்டைப்படங்கள் பிரச்சினைக்குரியவையாகக் கருதப்படுவதாகச் சுங்க அதிகாரிகள் தெரிவிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதையடுத்து, நூல்களை விடுவிப்பதற்குப் பாதுகாப்பு அமைச்சின் அனுமதி தேவைப்படுவதாகக் கூறி, அவை மேலதிகப் பரிசீலனைக்காக அனுப்பப்படுகின்றன.

ஆனால், அந்தப் பரிசீலனை எப்போது நிறைவடையும், நூல்கள் ஏன் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளன, அவற்றை மீளப் பெறுவதற்கு என்ன நடைமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பன தொடர்பில் தெளிவான பதில்கள் வழங்கப்படுவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது. முடிவெடுக்காமல் காலத்தை நீடிப்பது, எழுத்தாளர்களைத் தொடர்ச்சியாக அலையவிடுவது, அவர்களின் படைப்புகளை அணுக முடியாத நிலையில் வைத்திருப்பது ஆகியவை அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான கவலைகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

‘போர்’, ‘இராணுவம்’, ‘துப்பாக்கி’, ‘புலிகள்’, ‘புதைகுழி’ போன்ற சொற்கள் நூல்களில் இடம்பெறுவதாலேயே அவை சந்தேகத்திற்குரியவையாகக் கருதப்படுகின்றன என்ற தகவலும் கவனத்திற்குரியது. இத்தகைய சொற்கள் வரலாற்று ஆய்வுகள், இலக்கியப் படைப்புகள், போர்க்கால அனுபவங்கள் மற்றும் மனித உரிமைகள் தொடர்பான பதிவுகளில் இயல்பாக இடம்பெறக்கூடியவை. எனவே, குறிப்பிட்ட சொற்கள் அல்லது அட்டைப்படங்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு நூலைத் தடுத்து வைப்பது அதன் முழுமையான உள்ளடக்கத்தையும் இலக்கிய நோக்கத்தையும் புறக்கணிக்கும் செயலாக அமையலாம்.

தடுத்து வைக்கப்பட்ட நூல்களும் எழுத்தாளர்களும்:

இதுவரை தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிடப்படும் நூல்களில் தீபச்செல்வனின் ‘எழுத்தால் நான் யுத்தம் செய்கிறேன்’, ‘இப்போதும் இங்கே இரண்டு தேசங்கள்தான்’, ஷோபாசக்தியின் ‘1990: லைடன்தீவு – மண்டைதீவு படுகொலைகளும் புதைகுழிகளும்’, டிலுக்சன் மோகனின் ‘படுபட்சி’, இரயாகரனின் ‘அரசியல் அநாதைகள்’ ஆகியவை அடங்குகின்றன. அண்மையில் யதார்த்தனின் ‘தோறை’ நாவலும் இந்தப் பட்டியலில் இணைந்துள்ளது.

தீபச்செல்வன் தனது நூல்களை மீளப் பெறுவதற்காக ஏழு மாதங்களாகப் பல்வேறு நடைமுறைகளைப் பின்பற்றி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும், இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு நூல்களை விடுவிக்கப் பரிந்துரைத்திருந்தும், அவை விடுவிக்கப்படவில்லை எனத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஒரு நூலை எழுதுவதற்கும் வெளியிடுவதற்கும் எழுத்தாளர் செலவிடும் உழைப்பு, நேரம், பணம் ஆகியவை அளவிட முடியாதவை. அத்தகைய நூல்கள் உரிய காரணங்கள் தெளிவுபடுத்தப்படாமல் தடுத்து வைக்கப்படும்போது, எழுத்தாளர்கள் பொருளாதார இழப்புகளை மட்டுமல்லாமல் மன உளைச்சலையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மேலும், தமது படைப்புகள் நாட்டுக்குள் அனுமதிக்கப்படுமா என்ற அச்சம், எதிர்காலத்தில் எழுதுவதற்கும் வெளியிடுவதற்கும் தயக்கத்தை உருவாக்கலாம்.

ஜனநாயக சட்ட நடைமுறைகள்

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் நூல்களைத் தடை செய்வது அல்லது அவற்றின் விநியோகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கவனமாக அணுகப்பட வேண்டிய விடயமாகும். தேசிய பாதுகாப்பு தொடர்பான உண்மையான கவலைகள் இருந்தாலும், அவை தெளிவான சட்ட அடிப்படையுடனும், உரிய ஆதாரங்களுடனும், நியாயமான நடைமுறைகளுடனும் கையாளப்பட வேண்டும்.

ஒரு நூல் நாட்டின் இறையாண்மைக்கு எதிரானது அல்லது வன்முறையைத் தூண்டுகிறது என்று அரசு கருதினால், அதற்கான காரணங்களைத் தெளிவாக அறிவித்து, சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினருக்குப் பதிலளிக்கும் வாய்ப்பையும் மேன்முறையீடு செய்வதற்கான வழியையும் வழங்குவது அவசியம். ஆனால், ஒரு நூலை முறையாகத் தடை செய்ததாக அறிவிக்காமலேயே காலவரையின்றித் தடுத்து வைப்பது, எழுத்தாளர்களைச் சட்டரீதியான தீர்வுகளைப் பெறுவதிலும் சிரமத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது.

இலங்கையின் அரசியலமைப்பில் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கும் பேச்சுச் சுதந்திரத்திற்கும் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று கூறப்படுகின்ற நிலையில், அத்தகைய உரிமைகள் நடைமுறையிலும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பாக, போர்க்கால வரலாறு, மனித உரிமைகள், அரசியல் முரண்பாடுகள் மற்றும் தமிழ் மக்களின் அனுபவங்கள் தொடர்பான படைப்புகள் வெளிவருவதற்கான இடம் பாதுகாக்கப்படுவது அவசியமாகும்.

எழுத்தாளர் சமூக பொறுப்பு:

இந்தப் பிரச்சினைக்கு எதிராக தமிழ் எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் இணைந்து வெளியிட்டுள்ள கூட்டறிக்கை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள நூல்களை உடனடியாக விடுவிக்கவும், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுப்பதற்கான வெளிப்படையான, நியாயமான நடைமுறைகளை உருவாக்கவும் இலங்கை அரசிடம் கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தக் கோரிக்கை தனிப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் நூல்களை மீட்டுப் பெறுவதற்கான போராட்டம் மட்டுமல்ல. ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றையும் நினைவுகளையும் அனுபவங்களையும் பதிவு செய்யும் உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்கான முயற்சியுமாகும். எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் தடுக்கப்படும்போது, அவற்றை வாசிக்கும் மக்களின் அறிவுரிமையும் பாதிக்கப்படுகிறது.

எனவே, இந்த விவகாரத்தில் எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், கல்வியாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள், மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் வாசகர்கள் ஒன்றிணைந்து குரல் கொடுக்க வேண்டியது அவசியம். கூட்டறிக்கைக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதும், அதனைப் பரவலாகப் பகிர்வதும் இந்தப் பிரச்சினையைப் பொதுவெளியில் தொடர்ந்து பேசுவதற்கான வழிகளாக அமையும்.

ஒரு நூலைத் தடுத்து வைப்பதன் மூலம் அதில் எழுதப்பட்ட கருத்துகளை அழித்துவிட முடியாது. ஆனால், அத்தகைய நடவடிக்கைகள் தொடர அனுமதிக்கப்பட்டால், எழுதுவதற்கான துணிவையும் வாசிப்பதற்கான சுதந்திரத்தையும் அச்சுறுத்த முடியும்.

எனவே, தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள நூல்களை விடுவிப்பதுடன், எழுத்துச் சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்தும் வெளிப்படையான நடைமுறைகளை இலங்கை அரசு உருவாக்க வேண்டும். ஜனநாயகத்தின் பெயரால் இயங்கும் எந்த அரசும் எழுத்தாளர்களின் குரல்களை மௌனமாக்குவதற்குப் பதிலாக, கருத்து வேறுபாடுகளை எதிர்கொள்ளும் ஜனநாயகப் பண்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.