சுவிட்சர்லாந்தின் நடுநிலைமை அதன் வெளியுறவுக் கொள்கையின் முக்கிய அடிப்படை. பிற நாடுகளுக்கிடையிலான ஆயுதப் போர்களில் பங்கேற்காமலும் இராணுவக் கூட்டணிகளில் இணையாமலும் இருப்பது அதன் மையக் கொள்கை. சுவிஸ் நடுநிலைமைக்கு 1815இல் சர்வதேச அங்கீகாரம் கிடைத்தது.
இதன் வரலாற்றுப் பின்னணியை 1515ஆம் ஆண்டு மரின்யானோ போருக்குப் பின்னரும், 1648ஆம் ஆண்டு வெஸ்ட்ஃபாலியா உடன்படிக்கைக்குப் பின்னரும் காணலாம். ஆனால் 1515இலேயே நடுநிலைமை சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. போர்க்காலத்தில் நடுநிலை நாடுகளின் உரிமைகள் மற்றும் கடமைகளை வரையறுக்கும் 1907ஆம் ஆண்டு ஹேக் உடன்படிக்கையிலும் சுவிட்சர்லாந்து இணைந்தது.
நடுநிலைமை என்றால் உலக நிகழ்வுகளில் இருந்து முழுவதுமாக விலகி நிற்பது அல்ல. 1991இல் ஈராக் மீதான பொருளாதாரத் தடைகளில் சுவிட்சர்லாந்து பங்கேற்றது. 1996இல் நேட்டோவின் Partnership for Peace திட்டத்தில் இணைந்தது; 1999இல் கொசோவோ அமைதிப் பணிகளுக்கு ஆயுதமற்ற பணியாளர்களை அனுப்பியது. 2002இல் ஐக்கிய நாடுகள் சபையிலும் உறுப்பினரானது. இவை நேட்டோவில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்ததற்குச் சமமானவை அல்ல.
மனிதாபிமானப் பணிகளிலும் நாடுகளுக்கிடையிலான பேச்சுவார்த்தைகளிலும் சுவிட்சர்லாந்து வகிக்கும் பங்கிற்கும் அதன் நடுநிலைமை உதவியுள்ளது. அதே நேரத்தில், நடுநிலைமையை நடைமுறையில் எவ்வளவு கட்டுப்பாட்டுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதே செப்டம்பர் 27 வாக்கெடுப்பில் எழும் முக்கியக் கேள்வி.