கடந்த இரு தசாப்தமாக ஐரோப்பிய அரசியலில் மிக அதிகமாக விவாதிக்கப்படும் பிரச்சினைகளில் ஒன்று குடியேற்றமும் அகதிகள் நெருக்கடியும் ஆகும். குறிப்பாக 2015ஆம் ஆண்டு சிரியா உள்நாட்டுப் போரைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட பெருமளவிலான அகதிகள் வருகை, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் எல்லைக் கட்டுப்பாடு, மனிதாபிமானப் பொறுப்பு, தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக ஒருங்கிணைப்பு போன்ற பல கேள்விகளை முன்வைத்தது. அதன் பின்னரும் வட ஆப்பிரிக்கா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் சஹாரா தெற்குப் பகுதிகளில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மத்தியதரைக் கடலைக் கடந்து ஐரோப்பாவை அடைய முயன்று வருகின்றனர்.
இந்த நீடித்த குடியேற்ற அழுத்தம் நெதர்லாந்து, இத்தாலி, பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளின் உள்நாட்டு அரசியலையும் தேர்தல் முடிவுகளையும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பாதித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, பல நாடுகளில் தேசியவாத மற்றும் குடியேற்றக் கட்டுப்பாட்டை வலியுறுத்தும் அரசியல் சக்திகள் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளன.
மொராக்கோ, லிபியா, துனிசியா ஐரோப்பாவிற்கான முக்கிய நுழைவாயில்களாக அமைந்துள்ளன.
ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து ஐரோப்பாவிற்குச் செல்லும் முக்கிய வழித்தடங்களில் மொராக்கோ, லிபியா மற்றும் துனிசியா முக்கிய இடத்தைப் பெறுகின்றன. மேற்குத் திசையில் மொராக்கோவிலிருந்து ஸ்பெயின் கரையோரங்களுக்கும், மத்திய பகுதியில் லிபியா மற்றும் துனிசியாவிலிருந்து இத்தாலியின் லம்பிடூசா தீவு மற்றும் சிசிலி பகுதிகளுக்கும் சிறிய படகுகள் மூலம் மக்கள் பயணிக்கின்றனர்.
இந்தப் பயணங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் அனைவரும் ஒரே காரணத்திற்காக வருவதில்லை. சிலர் போரினாலும் அரசியல் ஒடுக்குமுறையாலும் தங்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறிய அகதிகள். மற்றவர்கள் வேலைவாய்ப்பு, பொருளாதார முன்னேற்றம் மற்றும் சிறந்த வாழ்க்கையை நாடும் பொருளாதாரக் குடியேற்றவாசிகள். இந்த இரு பிரிவினரையும் வேறுபடுத்தி அணுகுவது அரசுகளுக்கு ஒரு சவாலாக உள்ளது.
நம்பிக்கையும் ஆபத்தும் சந்திக்கும் மத்தியதரைக் கடல்:
மத்தியதரைக் கடல் உலகின் மிகவும் ஆபத்தான குடியேற்றப் பாதைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. சட்டவிரோத மனிதக் கடத்தல் வலையமைப்புகள் ஆயிரக்கணக்கான மக்களிடம் பெரும் தொகை பணம் வசூலித்து பாதுகாப்பற்ற படகுகளில் கடலுக்கு அனுப்புகின்றன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் பலர் கடலில் உயிரிழக்கின்றனர். இது மனிதாபிமான நெருக்கடியை மட்டுமல்லாமல், சர்வதேச குற்றவியல் வலையமைப்புகள், மனிதக் கடத்தல், எல்லைப் பாதுகாப்பு மற்றும் கடல்சார் மீட்பு நடவடிக்கைகள் போன்ற பல்வேறு பாதுகாப்பு சவால்களையும் உருவாக்கியுள்ளது.
2015ஆம் ஆண்டு ஐரோப்பா மிகப்பெரிய அகதி வருகையை எதிர்கொண்டது. அதன் பின்னர் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் வெளிப்புற எல்லைக் கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்துதல், பதிவு முறைமைகளை மேம்படுத்துதல், மனிதக் கடத்தலைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் மூல நாடுகளுடன் ஒத்துழைப்பை அதிகரித்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது.
அதே நேரத்தில், அகதிகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் பொறுப்பை உறுப்புநாடுகள் எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது தொடர்பாக கருத்து வேறுபாடுகள் நீடித்தன. சில நாடுகள் அதிக பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டதாகவும், சில நாடுகள் போதுமான பங்களிப்பு வழங்கவில்லை என்றும் குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டன.
நெதர்லாந்து – இத்தாலி அகதிகள் வருகை:
நெதர்லாந்தில் குடியேற்றக் கொள்கைகள் கடந்த சில ஆண்டுகளில் தீவிர அரசியல் விவாதமாக மாறியுள்ளன. வீட்டு வசதி பற்றாக்குறை, பொதுச் சேவைகளின் மீதான அழுத்தம், சமூக ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தேசிய அடையாளம் தொடர்பான அச்சங்கள் பொதுமக்களிடையே அதிகரித்துள்ளன. இந்தச் சூழலில் குடியேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் அரசியல் கட்சிகள் தேர்தல்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஆதரவைப் பெற்றுள்ளன. அதேவேளை, மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் பல குடிமக்கள் அமைப்புகள் சர்வதேச அகதிகள் சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாப்பு தேவைப்படுவோருக்கு உரிய உதவி வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன.
இத்தாலி, குறிப்பாக லம்பிடூசா தீவு, மத்தியதரைக் கடல் வழியாக வரும் குடியேற்றவாசிகளின் முதல் நுழைவாயிலாக நீண்டகாலமாக இருந்து வருகிறது. இந்த காரணத்தால், இத்தாலி கடல்சார் மீட்பு, எல்லைக் கண்காணிப்பு மற்றும் அகதிகள் தங்குமிட முகாம்கள் போன்ற துறைகளில் பெரும் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது.
இத்தாலி அரசுகள் பலமுறை, குடியேற்றப் பிரச்சினை தங்கள் நாட்டின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; முழு ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளன. இதன் விளைவாக, ஐரோப்பிய அளவில் எல்லைப் பாதுகாப்பு மற்றும் அகதிகள் பகிர்வு தொடர்பான விவாதங்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன.
பிரான்ஸ் சமூக பாதுகாப்பு சவால்கள்:
பிரான்சில் குடியேற்ற விவகாரம் பாதுகாப்பு, மதச்சார்பின்மை, சமூக ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றுடன் இணைந்து விவாதிக்கப்படுகிறது. குடியேற்றப் பின்னணியைக் கொண்ட சமூகங்களின் ஒருங்கிணைப்பு, நகர்ப்புறப் புறக்கணிப்பு மற்றும் சமூக சமத்துவமின்மை போன்ற காரணிகள் அரசியல் விவாதங்களில் முக்கிய இடம் பெற்றுள்ளன. அதேசமயம், பெரும்பாலான குடியேற்றவாசிகள் சட்டத்தை மதித்து உழைத்து சமூகத்தில் பங்களிப்பு செய்து வருகின்றனர் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. எனவே, குடியேற்றம் தொடர்பான விவாதங்களில் பொதுமைப்படுத்தல்களைத் தவிர்ப்பது அவசியமாகிறது.
குடியேற்றப் பிரச்சினை பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் தேசியவாத மற்றும் வலதுசாரி அரசியல் கட்சிகளின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக அமைந்துள்ளது. எல்லைப் பாதுகாப்பு, தேசிய கலாச்சாரப் பாதுகாப்பு, சட்டவிரோத குடியேற்றத் தடுப்பு மற்றும் குற்றச்செயல்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற கோரிக்கைகள் பல வாக்காளர்களிடம் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளன.
மறுபுறம், இடதுசாரி மற்றும் மத்திய அரசியல் சக்திகள் மனித உரிமைகள், சர்வதேச சட்டப் பொறுப்புகள் மற்றும் மனிதாபிமான அணுகுமுறையை வலியுறுத்துகின்றன. இதனால் ஐரோப்பிய அரசியலில் குடியேற்றம் மிகவும் பிளவுபடுத்தும் விவகாரமாக தொடர்கிறது.
மனிதாபிமானமும் தேசிய பாதுகாப்பும்
ஐரோப்பிய நாடுகள் இன்று ஒரு கடினமான சமநிலையைத் தேடுகின்றன. ஒருபுறம், போர், ஒடுக்குமுறை மற்றும் துன்புறுத்தலிலிருந்து தப்பி வரும் மக்களுக்கு சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படையில் பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டிய கடமை உள்ளது. மறுபுறம், எல்லைப் பாதுகாப்பு, சட்டவிரோத மனிதக் கடத்தலைத் தடுப்பது, தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக வளங்களின் நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பும் அரசுகளுக்கு உள்ளது. இந்த இரண்டு நோக்கங்களுக்கும் இடையில் சமநிலையை உருவாக்குவது எளிதான காரியம் அல்ல. அதனால் தான் குடியேற்றக் கொள்கைகள் ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் முக்கிய அரசியல் விவாதமாக மாறுகின்றன.
மொராக்கோ, லிபியா மற்றும் துனிசியா வழியாக மத்தியதரைக் கடலைக் கடந்து ஐரோப்பாவை அடையும் குடியேற்றப் பிரச்சினை ஒரு தனிநாட்டு சவால் அல்ல; அது உலகளாவிய அரசியல், பொருளாதார, மனிதாபிமான மற்றும் பாதுகாப்பு பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஒரு சிக்கலான விடயமாகும்.
தற்போது நெதர்லாந்து, இத்தாலி மற்றும் பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் இந்தப் பிரச்சினை அரசியல் மாற்றங்களையும் தேர்தல் முடிவுகளையும் ஆழமாகப் பாதித்துள்ளது. அதேவேளை, மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும் எல்லைப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் இடையில் சமநிலையை உருவாக்கும் முயற்சி இன்னும் தொடர்கிறது.
எதிர்காலத்தில் இந்த நெருக்கடிக்கு நீடித்த தீர்வு காண வேண்டுமெனில், எல்லைக் கட்டுப்பாட்டை மட்டும் வலுப்படுத்துவது போதுமானதாக இருக்காது. மாறாக, போர்கள், வறுமை, அரசியல் நிலையற்ற தன்மை, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் பொருளாதார சமத்துவமின்மை போன்ற குடியேற்றத்தின் அடிப்படைக் காரணிகளை சர்வதேச ஒத்துழைப்பின் மூலம் எதிர்கொள்வதே நீடித்த மற்றும் மனிதநேயமான தீர்வாக அமையும்.