கறுப்பு ஜூலை: தமிழர் வரலாற்றின் அழியாத காயங்கள்

நவீனன்

1983 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் மிகவும் இருண்ட அத்தியாயமாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட காலமாகும். அந்த மாதத்தில் நிகழ்ந்த கறுப்பு ஜூலை வன்முறைகள், இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல், சமூக மற்றும் உளவியல் வாழ்வில் அழியாத காயங்களை ஏற்படுத்தின. ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர், பல லட்சம் மக்கள் தங்கள் வீடுகளையும் வாழ்வாதாரத்தையும் இழந்தனர், நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள் நிரந்தரமாகப் பிரிந்தன. இந்த வன்முறைகளின் உச்சக்கட்டமாக நினைவுகூரப்படுவது வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலையாகும். அரசின் பாதுகாப்பில் இருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் கூட உயிர் பாதுகாப்பைப் பெறவில்லை என்ற உணர்வை உலகிற்கு வெளிப்படுத்திய நிகழ்வாக அது அமைந்தது.

இன முரண்களின் பின்னணி

கறுப்பு ஜூலை என்பது ஒரு வாரம் அல்லது இரண்டு வாரங்களுக்குள் நிகழ்ந்த வன்முறைச் சம்பவங்களின் தொகுப்பாக மட்டும் பார்க்கப்பட முடியாது. அதற்கு முன்னரே பல தசாப்தங்களாக உருவாகியிருந்த இன அரசியல் முரண்பாடுகள், மொழிக் கொள்கைகள், கல்வி வாய்ப்புகளில் ஏற்பட்ட சமத்துவமின்மை, குடியுரிமைச் சட்டங்கள், நிலக் குடியேற்றக் கொள்கைகள் மற்றும் அரசியல் நம்பிக்கையின்மை போன்ற காரணிகளின் உச்சநிலையாகவே 1983 ஜூலை நிகழ்வுகள் பார்க்கப்படுகின்றன.

1948 ஆம் ஆண்டு இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர், தமிழர்களும் சிங்கள அரசியல் தலைமைகளும் இடையே பல்வேறு அரசியல் முரண்பாடுகள் உருவாகின. 1956 ஆம் ஆண்டு சிங்களம் மட்டும் என்ற மொழிக் கொள்கை அமுல்படுத்தப்பட்டமை, தமிழர்களின் அரசுப் பணியிலும் நிர்வாகத்திலும் இருந்த நிலையைப் பாதித்தது. பின்னர் பல்கலைக்கழக அனுமதிக்காக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தரப்படுத்தல் முறை, தமிழ் மாணவர்களின் கல்வி வாய்ப்புகளை குறைத்ததாக பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டது.

தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் பல ஆண்டுகளாக கூட்டாட்சி, சம உரிமை மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற கோரிக்கைகளை அகிம்சை வழியில் முன்வைத்தன. ஆனால் அவற்றுக்கான அரசியல் தீர்வுகள் நடைமுறைக்கு வராத நிலையில், குறிப்பாக இளம் தலைமுறையினரிடையே விரக்தி அதிகரித்தது. இதுவே பின்னாளில் பல ஆயுத இயக்கங்கள் உருவாகுவதற்கான அரசியல் மற்றும் உளவியல் சூழலை உருவாக்கியதாக பல வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

திருநெல்வேலி தாக்குதல் :

1983 ஜூலை 23 அன்று யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மேற்கொண்ட தாக்குதலில் 13 இலங்கை இராணுவ வீரர்கள் உயிரிழந்தனர். இந்த சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து இலங்கையின் பல பகுதிகளில், குறிப்பாக கொழும்பு மற்றும் தெற்கு நகரங்களில், தமிழர்களுக்கு எதிரான பரவலான வன்முறைகள் வெடித்தன.

தமிழர்களின் வீடுகள், வர்த்தக நிலையங்கள் மற்றும் தொழிற்சாலைகள் தாக்கப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. பலர் தெருக்களில் தாக்கப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் அகதி முகாம்களில் தஞ்சமடைந்தன. பல்வேறு மதிப்பீடுகளின்படி உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கை நூற்றுக்கணக்கிலிருந்து பல ஆயிரம் வரை மாறுபடுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான வீடுகளும் தொழில் நிறுவனங்களும் அழிக்கப்பட்டன.

இந்த வன்முறைகள் எவ்வளவு அளவிற்கு திட்டமிடப்பட்டவை, அரசின் செயலற்ற தன்மை அல்லது சில அதிகாரிகளின் பங்கு என்ன என்பன குறித்து பின்னர் பல்வேறு ஆய்வுகள், மனித உரிமை அறிக்கைகள் மற்றும் அரசியல் விவாதங்கள் இடம்பெற்றன. இன்றளவும் இந்த விடயங்கள் குறித்து முழுமையான ஒற்றுமையான முடிவு இல்லாவிட்டாலும், 1983 நிகழ்வுகள் இலங்கையின் இன உறவுகளை ஆழமாகப் பாதித்தன என்பதில் பரந்த ஒப்புமை காணப்படுகிறது.

வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலை – பாதுகாப்பின் தோல்வி

கறுப்பு ஜூலையின் மிகவும் வேதனையான அத்தியாயமாக வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலை நினைவுகூரப்படுகிறது. 1983 ஜூலை 25 மற்றும் மீண்டும் ஜூலை 27 அன்று கொழும்பிலுள்ள வெலிக்கடை உயர்பாதுகாப்பு சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. இந்த இரண்டு தாக்குதல்களிலும் மொத்தம் 53 தமிழ் கைதிகள் உயிரிழந்தனர். குட்டிமணி (செல்வராஜா யோகச்சந்திரன்), தங்கத்துரை (நடராஜா தங்கவேலு), ஜெகன் உள்ளிட்ட பலர் இந்த தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டவர்களில் அடங்குவர். அவர்கள் அரசின் பாதுகாப்பில் இருந்த கைதிகள் என்பதால், அவர்களின் உயிரைப் பாதுகாப்பது சிறை நிர்வாகத்தின் சட்டப்பூர்வப் பொறுப்பாக இருந்தது.

சம்பவத்திலிருந்து உயிர்தப்பிய சில கைதிகளின் வாக்குமூலங்களில், தாக்குதலைத் தடுக்க போதுமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை என்றும், பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளில் கடுமையான குறைபாடுகள் இருந்தன என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. மறுபுறம், அதிகாரிகள் வேறுபட்ட விளக்கங்களை முன்வைத்தனர். இந்த முரண்பாடுகள் காரணமாக வெலிக்கடை சம்பவம் பல தசாப்தங்களாக மனித உரிமை அமைப்புகளின் கவனத்தில் இருந்து வருகிறது.

ஒரு அரசின் காவலில் இருக்கும் கைதிகளின் உயிரைப் பாதுகாப்பது அந்த அரசின் அடிப்படை சட்டப் பொறுப்பாகும். அந்தப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படாதபோது அது மிகக் கடுமையான மனித உரிமை மீறலாகக் கருதப்படுகிறது. வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலை தொடர்பாக சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் பல்வேறு காலங்களில் கவலை வெளியிட்டுள்ளன. இந்த சம்பவம் குறித்து சுயாதீனமான விசாரணைகள், உண்மையறிதல் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்று பல அறிக்கைகள் வலியுறுத்தியுள்ளன.

ஆயுதப் போராட்டத்தின் விரிவடைதல்

1983 கறுப்பு ஜூலைக்குப் பிறகு இலங்கையை விட்டு வெளியேறிய தமிழர்களின் எண்ணிக்கை பெரிதும் அதிகரித்தது. இந்தியா, கனடா, ஐக்கிய இராச்சியம், ஆஸ்திரேலியா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்கு அகதிகளாகவும் குடியேறிகளாகவும் தமிழர்கள் சென்றனர். இன்று உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ள தமிழ் புலம்பெயர் சமூகத்தின் உருவாக்கத்தில் 1983 நிகழ்வுகள் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகின்றன. பல குடும்பங்கள் தங்கள் சொந்த ஊர்களை இழந்ததோடு, புதிய நாடுகளில் புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வேண்டிய சூழ்நிலையும் உருவானது.

1983 கறுப்பு ஜூலைக்குப் பின்னர் தமிழ் ஆயுத இயக்கங்கள் வேகமாக வளர்ந்தன என்பது வரலாற்று உண்மையாகக் கருதப்படுகிறது. பல இளைஞர்கள் அரசியல் தீர்வுகளின் மீது நம்பிக்கை இழந்து ஆயுத இயக்கங்களில் இணைந்தனர். அதே நேரத்தில், பின்னர் ஏற்பட்ட நீண்டகால உள்நாட்டுப் போர் அனைத்து சமூகங்களுக்கும் மிகப்பெரிய மனித, பொருளாதார மற்றும் சமூக இழப்புகளை ஏற்படுத்தியது. எனவே 1983 நிகழ்வுகள் இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை மட்டுமல்லாமல், அடுத்த மூன்று தசாப்தங்களின் மோதல் வரலாற்றையும் ஆழமாக வடிவமைத்தன.

நீதி, நினைவுகூரல் மற்றும் நல்லிணக்கம்

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்தும், 1983 சம்பவங்கள் தொடர்பாக முழுமையான நீதியும் பொறுப்புக்கூறலும் இன்னும் நிறைவேறவில்லை என்று பல பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் தொடர்ந்து கூறி வருகின்றன. நல்லிணக்கம் என்பது கடந்த காலத்தை மறப்பதல்ல; மாறாக உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்களை அங்கீகரித்து, மீண்டும் இத்தகைய வன்முறைகள் நிகழாத அரசியல் மற்றும் சமூக அமைப்பை உருவாக்குவதாகும். உண்மையறிதல், பொறுப்புக்கூறல், சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் அனைத்து இன மக்களுக்கும் சம உரிமை வழங்குதல் ஆகியவை நிலையான சமாதானத்தின் அடிப்படை கூறுகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலையும் கறுப்பு ஜூலையும் இலங்கைத் தமிழர் வரலாற்றின் மிகுந்த வேதனையூட்டும் அத்தியாயங்களாகும். அவை ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியதோடு மட்டுமல்லாமல், இலங்கையின் அரசியல், சமூக மற்றும் இன உறவுகளின் போக்கையும் மாற்றின.

இந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்வது பழிவாங்கலை நோக்கமாகக் கொண்டதல்ல; மாறாக வரலாற்றின் தவறுகளை மறக்காமல், மனித உரிமைகள், சமத்துவம், நீதிமுறை மற்றும் நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை வலுப்படுத்தும் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்புணர்வை வளர்ப்பதாகும். இனவெறி, அரசியல் வன்முறை மற்றும் மனித உரிமை மீறல்கள் எந்த சமூகத்திலும் மீண்டும் நிகழாதவாறு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் வரலாற்றுப் பாடமாகவே கறுப்பு ஜூலையும் வெலிக்கடை சிறைப் படுகொலையும் என்றும் நினைவுகூரப்படுகின்றன.